lifetime lessons reflected from a child’s game.

sana lahat ng tao, di lang mga bata

nakakapagreflect ng ganyan para sana yung

world today and tomorrow will be much much better

than what it is now and yesterday.

>taympers, keep up the good work!mensaheng pangkaibigan<

Halos ganyan din ang experience ko nung bata ako. At kung sino sino pa nakakalaro ko dahil 8 years ang tanda sakin ng kapatid ko. Mga kalaro ko mga pinsan ko, mga hindi ko pinsan, mga pinsan kong nasa probinsya, at mga pinsan ko ulet. Minsan titsertitseran pa nga. Ang weird lang, ngayong matatanda (?) na kame saka kame hindi nakakapag usap. Actually karamihan sa kanila sa area lang namin nakatira, kapitbahay ang iba. Pero kahit nakakasalubong sa daan hanggang smile lang kame.

What older people fail to teach us when we were younger are things that will be more important when we grow older. Like dealing with other people, with people who were with you all the time when you were younger and yet you seem to be strangers now that you are all grown ups. We get a lesson out of it anyways, relationships sacrificed. Or not.

Ewww at Salagubang na pagkain. Haha. Mga lalake kong pinsan ganyan mga trip, quiet nalang ako. Hehe.

magandang hapon

patumbling muna d2 sa bahay bahayan mo taympers!

HAHAHAHHAA

teka pabili nga po ng toyo at suka.
eto po bayad

(hugot ng dahon ng mannga sa bulsa)

sukli ko po?

magaling, tama ang pagkakasulat, yan kasi ang mga gustuhan ko, yung tipong kailangan mo muna akong pasayahin sa umpisa tsaka babanatan ng mga aral sa hulihan… sa ganoong pagkakataon magkakasundo tayo, at dahil jan idol na kita…..

apir tayperz!

Sa may likod bahay din namin ito ginagawa. Tapos, ung mga lumang mantel sa aming mesa ang ginagawa naming dingding, bubong at sahig..hehe..

Ganon din ang mga pera namin..o kayay dahon na may sulat, balat ng sigarilyo na medyo may kabahuan at mga tansans.un ung coins namin. Nakakaloka naman ung kapatid mo, 1 mellion talaga..alam na kagad nya un..samantalang kami dati, hanggang isangdaan lang ata ang alam..ahehe

Napakaclassic ng kwento mong ito. Ayos ang name ng character na crush ng kapatid mo. Nonong. panalo! Ganun din ang bus namin..o jip lang ata ung samin..hehe..pero ung balat ng kendi namin e pinupulot namin hindi para itapon sa basurahan kung hindi para ipakita sa Nanay ko para ipabili sa kanya. Seryoso. ganun talaga ako noong bata ako. Hindi kasi ako sanay na magpunta sa tindahan kaya sa kanya ko ipinapabili. At dahil hindi pa rin ako marunong magbasa noon.

Tama. katanghaliang tapat kaya naman galit na galit ang mga Nanay natin. Palageng sinasabi na matulog sa tanghali para lumaki. Kasi paglaki daw natin, hindi na natin magagawa pang matulog sa tanghali.

Bongga talaga yung kapatid mo..alam na ang Louis Vuitton..ahaha

Pareho tayo..gustong gusto ko din ang nagluluto noon sa totoong apoy. nabaligtad lang nung lumaki na ako..hindi ko na kasi nahiligan magluto ngayon..hehe. Ang gusto ko lang ngayon e kumain.

Tama ka. Isang buong araw..Minsan kakagising pa lang at may muta pa..Kapag nakitang gising na rin ang mga kalaro. kaya palageng napapgalitan lalo na kapag walang pasok. Dapat daw ay nag-aaral na lang kami.

Sang-ayon ako. Pero natatawa ako ngayon kasi naiimagine ko pa ung itsura ko noon. Ung pagpapakahirap na ikabit ung bubong at dingding. Tapos masisira lang din kapag humangin.hehe

Ay, hindi ko alam na masungit ang nanay mo..hehe..pero lahat naman ata ng nanay e masungit..pero sila pa rin ung pinakamasarap maglambing..

Wala naman akong experience na ganun..kasi madalas mas nauuna ung kapatid ko na umayaw sa laro kasi mas gusto nyang manood ng cartoons..

Hehe, pasensya ka na sa comment ko. Natuwa lang talaga ako kaya naishare ko na rin ang aking kwento. Pwede mo namang ireject ito. Ang mahalaga ay naibahagi ko ang kwento ko sa pahina mo. Salamat!