Archives
mga lakwatsero
StatPress
Visits today: 67

Archive for January, 2009

when things are not seem to be…

Saturday, January 31st, 2009

There are times when I feel so worthless that I want to disappear from the face of the earth. What does it matter if I can draw a little, sing a little, write a little? I am not a great person. I do these things half-heartedly. It seems like I’m just taking up space.

There are times when I theorize that in order for one to understand life, the paradoxical; one has to be merely a spectator. I have this propensity to detach myself from things. I tend to attempt an understanding of pain and joy through a clear film, through a thick, transparent screen that safely separates me from the situation. I see figures cry and laugh while I remain numb and uncaring, just comprehending and observing from a distance. I see pictures in black and white. Scenes depersonalized.

Everything becomes so finite and rigid this way. Then I realize: this perception is limiting. Experiencing things firsthand must be the better and nobler choice. If I laugh and cry, then I test my courage (if I have any); I try my patience, my limits. Who am I to lift myself up above others? Who am I to think that I am beyond sorrow and gladness, beyond emotions that grip mechanical, predictable mortals? I know I am no great person. How can I be different?

So I observe and comprehend through participation: I see myself in a fluctuating graph of emotions as successes are thrown carelessly on my path and failures strategically place themselves on the same road. In the process, I hope not only to acquire regrets but also incur, hopefully, bits and traces of wisdom.

I desire wisdom.

I also desire a taste of heaven.

There are times when it comes. Pure bliss – heaven – it engulfs me at the altar, in songs, in things spiritual. I can taste it, feel it.

But then it is a fleeting moment, this experience of pure bliss. And I theorize, wisdom may be attained through this. Happiness must be attained through this. But to understand in such transience is difficult.

This is when you totally give yourself, or almost. When you choose to abandon all desires, trust your soul completely, perhaps to a belief or a virtue. To Him. Other than Him, I have never trusted someone else in the utmost totality.

I seek that.

Am I foolish to think that bliss may be attained through selflessness? I see these figures crying out of heartbreak, people dying of loss, people waiting for other people who will never come. When will I be that way? I feel that thick screens still separate me from these kinds of situations. In these instances, I see and do not feel. And I admit, I am given to scorn, to thoughts that classify these people as only foolish.

Selflessness entails the decision to love. Or does love entail selflessness? In any case, giving one’s all must be the better and nobler choice.

But is this really love? Is it selfless to lose yourself in someone else when you seek bliss through it? And is this courage? Or just utter ruthlessness?

The pragmatist says it is something rash and idealized, a reckless abandon of reasoning. The romantic says it is love, after all.

Love and reason: how do I reconcile them? Is it futile to reconcile the two, even only to perhaps, create an illusion of equilibrium?

I seek to lose myself to someone else completely. I seek to love someone to the point of ruining everything I have believed and stood for. I seek to be reckless for once. To rebel.

Now, am I selfish?

If she loves me, he will not choose to drive me insane. But somehow, in my morbidity, I seek that, too.

Perhaps, I’m just thinking too much, or whatever.

kulangot kayo dyan?

Sunday, January 25th, 2009

May sipon ako ngayong araw na to, paggising ko kanina medyo masama na yong pakiramdam ko, mabigat at parang gusto pang matulog. Pero may duty ako ng alas sais ng umaga at kelangan kong bumangon, harapin ang malamig na buhos ng tubig at umalis ng bahay na nagpupunas ng uhog, ewww..
“In times like this, there will always be one of us will flow and be part of life’s squander”
-uhog na magiging kulangot.

Highschool ko lang nalaman na ang english term pala ng kulangot e booger, kala ko kasi pangalang aso lang to yu pala hindi. Tapos nung college ako may kolokyal term din para sa kulangot… ito ay ang sweet sticks, di ko alam kung saan at sinong haliparot ang nagsabi nito; yong titser ko ata. Pero ang weird dun ay panu naging stick ang kapiranggot na dumi ng iyong katawan at higit sa lahat ay kung bakit tinawag itong sweet eh di ba maalat ang lasa nun, sino nagsabing maalat? Ewan, feeling ko lang.

Beggar katunog ng salitang booger, they both an eyesore for people who never feels the real situation. Ang kelangot pwedeng tanggalin upang linisin ang ilong, ang pulubi pwede rin naman alisin at bigyan ng maayos na kabuhayan at sagot dapat ito ng gobyerno.

Minsan naisip ko, siguro kasalanan din nilang maging ganun sila (beggar/pulubi) kasi kung nagsumikap nang mabuti sila o ang kanilang pinanggalingang angkan hindi sila malulugmok sa kahirapan. Hindi naman siguro lahat e kelangang isisi sa gobyerno nasa sa kanila pa rin ang pagsusumikap na maiahon ang sarili nang hindi humihingi ng limos sa madla.

Okey lang maging kulangot basta alam mo kung saan ka pwedeng dumikit.

may kulangot na basa.

may kulangot na ga-butil ng kanin.

may kulangot na tuyo at tigang.

may kulangot na maliit.

may kulangot na malagkit.

may kulangot na malaki.

may kulangot na ayaw dumikiiiiiiitttt…

oo kulangot lang sila pero dahil sa kagagawan ng tao kung bakit sila meron sa atin, tayo ang may kinalaman kung bakit sila ganun, at higit sa lahat pwede mo silang tanggalin linisin  bago pa man sila makita ng mga taong nagkukunwaring malinis sila.

kulangot kayo dyan?!?

tikman mo tilapya ko…

Sunday, January 18th, 2009

bago ko simulan ang entry na ‘to gusto ko lang ipagduldulan sa nagsspam comment sa akin na scuko na hindi pumapatol ang site ko sa advert nyang walang kakwenta-kwenta sa mundo ng internet, leche sya! Kaya kung alam mo kung panu alisin ang spam na ito patulong naman oh bibigyan kita ng piso mula sa aking puso.

Okey fine, last week umuwi ako sa amin… wala lang, gusto ko lang umuwi dahil dalawang araw lang naman na magkasunod ang day-off ko. So yun, surprise kunwari si inang mother dala-dala ko ang bitbit na pasalubong, di kasi ako nakauwi noong xmas at new year.

Sa bus. Alas sais na ng gabi ako umalis mula sa terminal sa cubao na hanep sa usok, ok sa akin ang night trip para makakapagpahinga pa ako habang nasa biyahe, ngunit, subalit, datapuwat may isang babae na umupo sa tabi ko, nasa edad 40 pataas, ok ang hitsura nya pero grabe kung makahilik daig pa ang matabang lalaki, so panu kaya ako makakatulog nun eh mula valenzuela hanggang sa amin eh tulog ang ale? Duh, at heto pa, yong ulo nya humihilig sa balikat ko sino ba namang hindi maiinis. Kaya ang ginawa ko, kinuhan ko ng picture gamit ang camera phone. Next time Ipopost ko ang picture na yun. Leche din sya.

Nakauwi naman ako ng maayos. Walang gasgas, walang galos. Okey na okey, nung sumakay na ako ng traysikel papunta sa amin… minalas ulit ako, lasing si manong traysikel drayber.Kabog-dibdib ko to the highest unbearable level dibdib ko kasi di alam sa amin na uuwi ako, so panu kung mabangga yong sinasakyan ko panu nila malalaman? Lowbatt na phone ko at di ako kilala sa amin. Pero so far nakauwi din akong buo ang aking katawan kahit mamatay na ako sa nerbiyos. Leche din sya.

Nung kinaumagahan isa sa mga pinaluto kong ulam ay inihaw na tilapia na sawsawan ay toyo at kalamsi, nagpapitas din ako ng mangga bilang apetizer ko at ang sawsawan ay bagoong na konting sili, naparami ang kain ko nun.

  Di ko nakuhanan ng picture yong inihaw kong tilapia kaya kumuha ng lang ako ng sample mula sa kaibigan nating google, (source) para naman makita kung ano hitsura ng inihaw ng kawawang tilapia. hahaha…

Namasyal lang ako at naggagala. Yun lang.

tawag ng kalikasan

Sunday, January 11th, 2009

“Call it wishful thinking, but I’ve always imagined us finally being together – with me unhindered by any worry, not bothered by spells of insecurity and fear. I’ve always kept my hopes up for an eternity with you. It became the thought that would keep me out of depression. I would entertain myself and whoever would listen with my wishful interpretation of ‘our’ story. But in my solitude, I knew I wasn’t part of your life”

-inidoro

Its been a hard time for me to get out and all this time you all blame it to me. I am not that perfect as what you think, i may not be as clean as yours or may be as swampy as you got but in real thing I don’t really want to stick around to find out for how long ill be, all i just wanted is to be free…

-taeng basa

May nakita akong isang pile ng files.Tiningnan. Natuwa at nakaisip ng isang ideya…

jaraaan….

Anong konek nung mga pics sa tae at inidoro?? wala, para lang silang tawag ng kalikasan pinopost kung saan-saan.

New year, new post….

Friday, January 2nd, 2009

Pumasok na ang bagong taon. Sa boarding haws lang ako inabutan ng taong 2009 kasama ang mga katrabaho sa harapan ng munting salu-salo. Hindi ako nakauwi sa amin, busy eh at isa pa madaming tao ngayon sa terminal ng bus, tapos tatlong araw lang ang ilalagi ko dun e sa akin kulang na kulang yun.

Ano nga ba ang New Year’s Resolution ko? Hmp.. cliche na itong maituturing sa akin dahil yong iba hindi ko naman natutupad at yong iba nakakalimutan kong nasali pala sa resolusyon ko. Para lang itong wishlist sa akin na yong iba natutupad pero mas marami pa ring hindi natutupad.

Kung meron man siguro iiwasan ko na ang pagiging gastador sa mga walang kwentang bagay (acer aspire konting hintay na lang mabibili na rin kita), uumpisahan nang magtipid, babawasan na ang pagiging suplado pero islayt lang, mas magiging seryoso pa sa trabaho (to the highest unbearable level ito) para maiwasan na ang duplication mali, bibigyan ng sapat na tulog ang sarili at higit sa lahat babawasan na ang pagiging late. Josko kaya ko kaya mga ‘to?

Teka ano nga ba nabago sa akin nitong 2008? Siguro yong nagkaroon pa ng confidence sa sarili, yong naging independent ako, yong naging mas mabuti pa akong tao (malaking JOKE), yong mas naging totoo pa ako, yong mas naging pasensyoso ako at higit sa lahat mas naging mabait akong nilalang sa mundo.

Kung meron man isang bagay na gusto kong mangyari ngayong taon na to siguro yun ay ang full body massage. hehehe… Kelan kaya yun?

Nagpost ako para naman may laman tong blog ko na bago. ahehehe… sabi nga ni eloiski ‘dapat new year, new post!’ so ito na yun.

Ito ng pala pabati ni Paul Deng Bed “happy new year to alls of you, may the good blessings of a year coming to your home” …

yessss…. picture ko ngayong taong ito. yebaah…