Sa amin nung bata pa lang ako sa tuwing pagsapit ng alas sais ng gabi dapat nasa loob na kami ng bahay at nagsisimulang mag-ayos na ng sarili para sa hapunan, nariyan ang paglilinis ng katawan gamit ang basang bimpo na iginadgad sa sabong safeguard, dahil sa bata nga uunahing punasan ang alam na maruming bahagi katulad ng paa, kilikili, leeg, batok saka huli ang mukha. mahigpit na pinagbabawal sa aming magkakapatid nun na wag na kaming pakalat-kalat sa labas ng bahay dahil marami daw nagkalat na hindi namin nakikita at baka masaktan sila ng di sinasadya, “sila pala itong nakakakita e bakit hindi sila ang umilag pag alam nilang tatataman sila” yan naman yong palagi kong pilisopong sagot kay inay at itay, siyempre magagalit sila at magtutuloy-tuloy ang sermon sa mahabahabang upuan na parang hobby lang nila ang pagsesermon.

At dahil dyan nakasanayan na nga namin na curfew hour naming magkakapatid ang alas sais ng gabi. Sama sama kaming nanonood ng tv o dili kaya ay gumagawa ng asaynment o project sa school habang si inay ay nagluluto para sa hapunan. Hihintayin ang luto para masistensyahan. Mas madalas masarap ang luto ni inay kesa sa hindi, da best pa rin ang ilokanong pakbet ni inay, o kaya yong dahon ng malunggay na may sahod na sardinas, tinolang manok, at yong labong na may sahog na inihaw na bangus.Simple lang ang buhay namin sa probinsya. Walang masyadong rangya at luho ang mga tao. May ulam ka lang sa buong maghapon okey na okey na. Nakakamiss yong ganun.

Kelan lang ibinili ko ng ticket ang nanay at tatay ko papunta sa coron palawan kina lola, masaya silang nalaman nila na pinag-ipunan ko yong pinambili ng ticket. Nasurpresa sila at sa wakas ay makakapagbakasyon ulit sila doon. Excited na daw silang kumain ng sariwang isda at lobster, pero sinabihan kong wag na lang kakain ng alimango kasi susumpungin sila ng altapresyon nila. Umuo naman sila pero nakangisi.

Maganda daw dun pagmamayabaang sa akin ng tita ko, di pa rin kasi ako nakapunta dun.Pero sinigurado kong makakapunta din ako dun pag may libreng araw ako sa trabaho, uunahin ko munang makabili ng bagong digicam o yong pinapangarap kong dslr camera so pagpunta ko dun e turistang turista ang dating ko.hahaha… Kukumustahin ko lang naman dun ang lola ko na matagal na kaming di nagkikita, saka yong… ehem…lupang ipamamana nya (kung meron man) hahaha…

Teka balik tayo sa kwento, so yun nga may curfew hour kaming magkakapatid. Mahirap na raw baka pagdiskitahan kami ng mga adik na di nakikita. Pero so far wala pa naman akong natatamaan o nadidisgrasya na mga lamang-lupa maliban sa dalawa kong kapatid na mahirap utusan.

Yong lola ko naman sa father side, pag kumikidlat na malaks e kung anu-ano ang pinaglalagay sa aming mga magpipinsan kasama na dyan yong uber asim na sukang basi, maasim na mabaho pa sa katawan. Kahit kunot-noo na kaming magpipinsan e hala sige punas pa rin sya sa amin mula ulo hangang paa, kaya pagkatapos ng malakas na ulan na may kasamang malakas na kidlat e para na rin kaming lumpiang isinawsaw sa suka.

Naalala ko tuloy nun na tuwing umuulan e naglalaro kami ng sawsaw suka kasi di pwedeng maglaro sa labas, mabasa at umuulan o kaya’y umaambon. Nito ko lang nalaman na may double meaning pala yung larong yun. Akala ko pangwholesome…di pala.

Pero pag umuulan ng malakas at may kasamang malakas na kulog at kidlat, naaalala ko si lola, hindi nya na kasi ginagawa yon sa amin pag kumikidlat ng malakas bilang pangontra daw, wala na kasi sya limang taon na ang nakararaan. Namimiss ko sya sa totoo lang.

Tinaguan kita para hanapin mo ako, pero naging matigas ka. Ang akala ko nun hahanapin mo ako pero sa iba nabaling ang atensyon mo, naging masakit sa akin yun. Inakala kong ginusto mo habang nagpakalayulayo ako; di nangangambang kakalimutan mo ako. Subalit naging maramot ka sa pagkakataong usisain ako at naging suwail upang hanapin ako.

Naranasan kong naging malungkot habang wala ka sa tabi ko, iniwan ako ng mundong iniinugan ko. Huminto ang oras nang nalaman kong ganun nga ang nangyari na sa kabilang banda masayang ka sa kaniya. Isinakripisyo ko yong oras na humiwalay ako sa iyo, aakalain ko bang hindi mo ako nanaising hanapin kahit man lang sa kasuluksulukan ng isipan mo habang buong isipan ko ikaw ang naging laman nito.

Nung nalaman kong wala ka nang balak pang hanapin ako, hindi muna ko lumabas dahil umaasa pa akong isang araw pag naburyong ka sa buhay mo hahanapin mo ako, hahanapin mo yong mga katangiang taglay ko, at hahanapin mo yong bilang ako hindi yong pagiging ako. Naging maramot man ang tadhana para sa dalawang taong may kasunduan, tinanggap ko pa rin yun ng buo dahil alam ko dun ka sasaya, dun ka mapapalagay o sabihin na nating sa kanya ka liligaya.

Nilakad ko pauwi habang pinupunasan ang luhang pumapatak sa tigang na aspalto, muntikan pa nga akong nadapa dahil payuko ko itong binaybay kundi tatawanan ako ni mang kardo. Tiniis ko ang matinding sikat ng araw na dumadampis sa katawan ko, mahapdi.

Sana man lang nagpasabi ka na aayaw ka bago pa man ako nagpakalayolayo. Sana man lang naisip mong isinakripisyo ko ang lahat para lang sa iyo, na nagdusa ako at nagpahirap magtago dahil alam kong hahanapin mo ako. Maramot ka sa mga simpleng bagay na makapagpapasaya sa isang tulad ko, maramot ka. Siguro tama na rin yong desisyon kong ihinto at minabuti ko na lamang umayaw sa kasunduang maglalaro ulit tayo.

-litanya mula sa makatang emo nang inindyan sya ng kanyang kalaro sa taguan pong dahil di na tinuloy ang laro.

Alam kong naging mali ang pag-iwan sa pagsusulat na dati ratiy kinahihiligan ko, naging paos ang bawat salita nais kumalagpas, naging inutil ako, at naging suwail sa kagustuhang maging manunulat. Nasan na ba ako ngayon? Ano nang nangyari?

Di ko alam; bigla na lang kasing nawala ang interes ko dito, bigla na lang naglaho, bigla na lang…ayun parang cellphone na nalobat. Pinilit kong chinarge pero mukhang matatagalan pa ata, pero ang maganda nun e may signal pa naman, manifestasyon na anumang oras pwede ko itong gamitin.

Sa kabilang banda, nahilig na ako sa mga ibang bagay, maliban sa panonood ng porno at pagkolekta ng samut-saring X-rated dvd’s e nahilig din akong tumunganga, masarap pala. Kahit panu may masarap ang tumunganga lalo na sa harapan ng computer, yong tipong aantukin ka na lang at imbes na proper shutdown ang pagpatay dito e hinuhugot mo na lang sa saksakan.

Pitong taong gulang ako nun nang pangarapin kong maging writer, sabi kasi ng titser ko nun astig daw maging ganun, yong malaki ang kikitain mo, at nasa barko ka pa, may mga tip pang galing sa customer. yong asawa nya kasi ganun ang trabaho.Di ko inintindi, waiter pala sa cruiship ang kanyang tinutukoy hindi writer. Bwisit. Nasan na ba ngayon si ma’am bebs, yun kasi tawag namin sa kanya, maliban sa ma’am nguso ay bebs din ang kanyang palayaw. Kumusta na kaya ang dati kong eskwelahan? Mga dating kalaro at klasmeyt? Yong kasoy sa likod ng H.E room na aming tambayan nun kumusta na kaya?

Nitong mga huling araw lang nagiging bitter lang ako. Nagnanais ata ang sarili ko na makapunta ng coron palawan kina lola at makapagbakasyon. Kakain ng sariwang isda, pusit, alimango, alimsag, sugpo, lobster at ang paborito ko ang talaba. Haaay… kaso di pwede, di pwede at di pwede. Sayang kung naisulat ko lang ang lahat ng bitterness at kaemohan ko marami na rin siguro akong naging entry dito. Kaso marami ng emo, ayoko ng dagdagan pa sila, ayoko kong makiuso at ma-label ang sarili ko na Emo. Masyado na silang marami para dagdagan pa ang bigat ng kanilang mundo, pero sabi ko nga yong iba sa kanila nakikiuso lang, kasi ba naman may nakita ako isang grupo ng emo ang sarap ng tawanan nila na parang walang problema at di dala ang mundo, siguro nga emo lang ang kanilang porma at di talaga sila emo.

Isa sa mga kalaban ng mga manunulat ang katamaran, totoo yan! Pag sinumpong ka kasi nun sigurado kahit sangkatirba ang ideyang laman ng iyong isipan, mawawala na lang yun bigla pag pinahintulutan mong maging bida ang katamaran. Ang sarap sanang tirisin ang katamaran pero wala nang sasarap pa sa pagtutumunganga. Ang katamaran ay parang libag lang na hindi nauubos sa ating katawan.

Kung magsusulat ka siguraduhin mong puno ang iyong tiyan, para kung gutumin ka man di ka aantalain nito sa kalagitnaan ng pagsusulat. Siguraduhin mo ding di ka inaantok, di ka natatae, di ka naiihi at higit sa lahat sabi ko nga di ka tatamarin. Kasi pag sinumpong ka ng mga to lalo na yang uno-kontrabidang katamaran yong ginagawa mong artik bigla na lang matatapos nang biglaan. Dahil…

Halos isang linggo akong nawala, umuwi ako sa amin. Halos nilumot din ang blog ko at naging kulay green, ganun din ang utak ko —naging green. Kaya kelangan ko ding i-update ito maging ang utak ko, ang hirap magkunwari sa harapan ng monitor na parang may sense ang sinasabi, mahirap magtype sa keyboard kung ang bilis nang sinasabi ng utak ay hindi mahabol ng nanginginig na daliri at higit sa lahat mahirap paganahin ang mouse kung natanggal ito sa saksakan.

Ang hirap pilitin ang utak para lang may mailabas, para kang tumatae na alam mong wala nang maidudumi pa dahil isang linggo ka nang walang kain. Ang hirap magsulat na kunway may patutunguhan ang bawat salitang sinasabi. Wala nang ibang ginawa kundi bumuntong-huminga na amoy lumot na din ang hininga dahil isang linggo na ring walang tutbras dahil isang linggo na ring walang kain. Bwisit.

Inaaliw ko na lang ang aking sarili sa dialogue ng aking utak dahil alam kong mayamaya lang aantukin na ako.

Kaliwang utak: bakit kelangan ng tao ang pagtulog?
kanang utak: kasi kelangan ng tao ang managinip upang ang mga imposibleng bagay o ang mga bagay na mahirap tuparin ay kelangang mangyari kahit sa panaginip man lang.
kaliwang utak: bakit kelangan managinip?
Kanang utak: sa parehas na sagot kung bakit kelangang huminga.
Kaliwang utak: bakit maraming taong gustong pumunta sa langit, wala namang gusting mauna.
Kanang utak: (natameme)
Kaliwang utak: bakit kelangan mamatay ang tao.
Kanang utak: simple lang, balance of nature.
Kaliwang utak: bakit may mga tomboy at bakla?
Kanang utak: simple lang ulit, balance of nature.
Kaliwang utak: may Diyos nga ba?
Kanang utak: oo meron, kung di mo man Siya kinikilala bilang diyos mo at mas pinaniniwalaan mo pa ang sarili mo, may diyos pa rin- ang sarili mo. Kung mas nananalig ka sa sarili mo kesa sa Kaniya, oo meron pa rin-ang sarili mo. Siguro ang mas magandang tanong mo e kung bakit may diyos ang bawat isa sa atin.
Kaliwang utak: bakit marami ang mapagpanggap lalo mga customer ng starbucks?
Kanang utak: dahil dumarami na ang jologs, ulit…balance of nature.
Kaliwang utak: bakit dumarami na ang blogger?
Kanang utak: dahil wala silang magawa, dahil gusto nilang makiuso, dahil ilan sa kanila ay parang mga taong nabanggit mo sa starbucks, dahil gusto nila, dahil gusto nila, dahil gusto nila, dahil gusto nila
Kaliwang utak: bakit may utak ang tao.
Kanang utak: dahil may puso sila, atay, balunbalunan, appendix, baga, cellphone, apdo, kidney, friendster account, dugo, isaw, helmet, ipod at ibang parte ng katawan para magfunction ang kabuoan nang maayos.
Kaliwang utak: kelangan ba talaga ang blog para masabi kang cyber citizen?
Kanang utak: hindi, pero kelangan ang utak para makapagblog.
Kaliwang utak: bakit kelangang mamatay ang tao?
Kanang utak: nasagot ko na.
Kaliwang utak: bakit may mahihirap?
Kanang utak: para mas matuto pa silang mangarap at abutin ito.
Kaliwang utak: bakit may mayayaman?
Kanang utal: dahil may pulitika, dahil may mga magnanakaw, dahil may pera at higit sa lahat dahil may pangarap at ambisyon ang tao.
Kaliwang utak: kelangan ba talaga ang pera?
Kanang utak: oo, naniniwala ako na isa sa mga dahilan kung bakit nabubuhay ang tao ay dahil sa pera.
Kaliwang utak: diyos ba ang pera.
Kanang utak: sa iba oo.
Kaliwang utal: kelangan ba talagang sumayaw ng may ari sa atin at sabayan ang kanta ni akon na ‘right now’ na-na-na-na-na?
Kanang utak: wag kang mangialam, trip nya e.
Kaliwang utak: ba-kiii-t…ZzZzzzZz.
Kanang utak: zzzZZzzzZzZzz…