Simple lang magkaroon ng blog, pumili ka lang ng blog host pwede na. Pero yong i-maintain ang blog mo ay isa sa mga motivation mo para sa iyong sarili. Hindi madaling i-maintain ang blog yun ay kung alam mo kung ano ang dapat ilagay dun, maaari ito ay nangyari sa iyo sa araw na yun, opinion mo sa isang bagay, review sa nabiling produkto, lasa ng isang pagkain, tungkol sa fashion, lugar na napuntahan, makwelang kwento ng buhay mo at pwede din ang love story nyo ng boyprend mo.

Bago ka gumawa ng isang blog, isipin muna kung para saan ito, kung ano ang magiging papel sa blogosperyo. Kung hangad mo ay kumita ng pera dahil dito pagplanuhang mabuti, di yun ganun kadali at basta basta, kelangan ng matinding konsentrasyon at taktika. Kung gusto mo namang ibahagi ang mga lugar na napuntahan mo e okey lang walang masama dun. Kung hangad mo lang ay magkwento ng mga bagay mula sa sarili mo piliin mong mabuti ang informasyon kung paano mo sila ikaklasifikasyon, wag magbigay ng sobrang informasyon ng sarili mo di ito beauty contest. Isiping mabuti kung para saan ang blog mo, inshort bago ka pa gumawa ng entry alam mo na kung anong magiging tema ng blog mo. Di yung bara-bara masabing meron ka lang nito.

sa pagba-blog hindi sapat yong nakagawa ka lang isang entry, tapos na. Sa pagba-blog isipin mo kung paano mo mabibigyan ng epekto yong makakabasa ng pinost mo, maging kahit ang sarili mo. May impact , iyon ‘yun e.

Hindi porket may blog ka e kahit anong pwede mo nang isulat, responsibilidad ng bawat blogger ang bawat titik o letra na nababasa ng mga bumibista dito. Di porket blog mo yun pwede mo nang sabihin ang pwedeng makasama sa kapwa mo, huminahon ka may banyo para ilabas ang sobrang sama ng loob.

Matuto kang ilugar ang bawat patlang ng iyong sinasabi, sa pagbablog kasi para mo lang ding kinakausap yong ‘readers’ mo kaya dapat maging efektivo ka sa paglalahad ng iyong sinasabi. efektivong tagapagbigay ng aliw, tagapagbigay ng kwela, tagapagbigay ng informasyon at maging payo.

Hindi lahat ng oras blogger ka. totoo yan, di lahat ng oras nasa puso mo ang dedikasyong magkwento, magsulat, magbigay ng informasyon at taga-aliw…tao ka lang napapagod o sa madaling sabi tinatamad ka katulad din ng iba. Normal lang yun bahagi sa sirkulasyon ng blogsperyo na parang umuutot ka lang sa totoong mundo.

Magkwento ng ayun sa pangyayari, sequential. Laging isipin yong clarity, brevity, simplicity at humanity pagdating sa pagsusulat. Reviewhin bago ipost. Wag masyadong magkuwento sa sarili mo, kasi…una nag-aangat ka ng bangko, pangalawa gusto mong ipahamak ang sarili mo sa informasyong binibigay mo at pangatlo kinaiinisan ko ‘to.

Maging constructive wag maging destructive sa pagbuo ng iyong opinyon at kuro-kuro. Mas malamig sa mata ang magbasa nang umaayon sa pagkakabuo hindi sa pagkakasira. Be euphemistic in word-playing. Be natural, maintain authenticity.

Kung may nais kang sabihin isulat ito agad, mahirap balikan ang ideyang lumampas na sa iyong isipan. Mahirap nang ibalik at buoin ang mga ideya.

Maging sa pagsusulat, piliin ang tamang font at color sa blog mo. Wag masyadong matingkad at dapat may complexion parin sa tema ng blog mo. Pero mababang batayan na yun, ang importante sa lahat ay ang nilalman nito. Kung makulay ang blog mo, para sa akin ’sang red cross ka lang.

Kung adik at praning ka sa mga sintaks, grammar, tamang pagpili ng salita ok lang yun as long as nasusunod mo. Sa blogging kasi pwedeng formal at informal writing so kwits lang. Ang mahalaga nailabas mo ang gusto mong sabihin, yun lang.

Kung magba-blog ka dapat yong napapasaya ka nito di yong obligado kang gawin ito. Wag mong isipin dapat may makabasa nito, oks lang kung walang bababasa ng ginawa mo, kaya nga nadyan ka para basahin ang blog mo, siguro yun na rin ang isa sa mga rason kung bakit meron ang blog, nandyan ang sarili mo para basahin ang ginawa mo. Para aliwin ang sarili mo.

“hindi lahat ng blog maganda, may blog na masakit sa bangs at nakakawalang gana.”- taympers

PBA09or2r022

Kanina lang pumunta ako sa Mall of Asia para makipagmeet sa isang blogger. First time kong may mameet personali na blogger sa buong buhay ko maliban sa sarili ko at sa self ko. Ayaw ko kasi yong feeling na baka i-degrade ka ng ibang tao ayun sa katayuan mo, minsan kasi iba yong nababasa nila sa blog mo sa kung ano ka sa totoong senaryo.

Alis tres ang out ko sa opisina, dahil linggo walang masyadong trapik. Dumaan muna ako ng megamall para bumili ng librong pwede maging remembrance ko para sa kanya. Tumungo ako sa powerbooks, dali-daling pumunta  sa Phil. Publication at hinanap ang unang libro ni Bob Ong; sa isip-isip ko ayos din palang panregalo ang libro ni bob ong baka pwede pa nga itong souvenir item sa kasal okey na yun kesa sa gawing pambalot ng tinapa ang libro nya. So yun, nabili ko yong libro at agad sumakay ng bus papuntang Pasay.

Nakarating ako dun ng pasado alas tres na, nagpahinga muna ako saglit habang ginagalugad ng aking mata ang bawat sulok ng napakalaking establisyementong yun. Di ko pirs taym makapunta dun pero sa tuwing nagagawi ako dun hanga pa rin ako kung paano naitayo ang gadambuhalang estrakturang yun sa gitna ng dagat na tinambakan lang.

Agad na akong tumungo sa napag-usapang tagpuan. Nakita ko sya, di na ako nagulat, expected ko na yun may edad na sya pero di halata masyado kasi kewl ang porma nya. ‘Nuff said.

Nagpakilalanan kami sa isat-isa, blah blah blah blah. Umalis na kami at tumungo sa isang kainan, kumain syempre at nagkuwentuhan. Nagkapalitan ng remembrance natuwa ako kasi may matchbox akong audi. Tawanan at halakhakan. Ayos sya impernes kwela at mabiro.

Natapos nya akong pakainin e binalak na rin naming maghiwalay, parang patay-gutom lang naman ang labas ko nun pero ang totoo nyan e may lakad pa din kasi ako nun. Narito ang ilang kuha ko sa mol op hasya. Courtesy of Nokia 6630.

Dito naninirahan ang mga astig na isda kasama ng ilang basura.

Time to look forward! for the things uncommon to us or rarely seen to us.

Now is about time to let go…

Here I come.

Now look, as in closely look at it, find the meanings behind.

ITCHS DA PILIPEYNS.

IT’S THE PHILIPPINES.

naknampucha ilang beses ko na syang nakita sa sunken, suot yong paborito nyang costume, may mask at espada. Nagsasalita mag-isa pero madalas di ko maitindihan. Siya daw si Zorro, malamang di yun ang tunay nyang pangalan pero isa lang ang pumapasok sa aking isipan, yesss sa wakes may nakita din akong superhero na pinaghalo-halo ang katauhan ni batman, robin at catwoman. The increasing thoughts running in my head probably hit my ‘brain turbine’ who the hell is he, what the hell is he doing together with that fad costume. Ewan ko ba kung bakit anong nangyari sa kanya, di ko masabing nasiraan sya ng ulo dahil helloooo U.P yun malay ko bang trip lang nya.

Madalas ko ring makita ang mga katulad nya lalo na yong lola sa overpass ng philcoa, tahimik pero alam kong may kinikimkim na galit, galit sa mundo. Gulagulanit ang kasuotan, may dalang lumang drayo—tiktik, may dalang lata anirola ata ni lola, tumbler na itsurang galign starbucks (sosyal!) at ang basket na ewan ko kung anong laman. Di ko magawang kausapin sya baka ihambalus nya sa akin yong latang inuupuan nya, di ako takot sa sakit na aaburin ko pero sa kung anong amoy nung lata ewww, madalas ko syang makita pag tuwing umaga yong rush hour ang mga tao, at yong tipong kinalalagyan nya ay di pa nasisikatan ng araw. Pero nito nung huli kong punta sa quezon city di ko na sya nakita, di ko na rin ginalugad ang buong philcoa para usisain kung nasan na sya. Nalungkot ako.

I woke up some time when I was a little boy, I asked my mom who is that lady wearing a yellow dress waiving hand at people she passes by. My mom who is busy watching tv that time never intend to throw any reaction to my query until after awhile she introduced me that she is our president. I asked her again what does that mean, what is it for? She never really answered my questions until the tv program will not through with patalastas. She is Corazon Aquino, our president as she introduced her to me, to my little poor mind.

The hell I care as I have thought so many times, never appreciated what she has done to our country… little boy I was, remember? My mom who so seemed so fond of her (by the way we’re from tarlac there might have been some resemblance somehow. Cory is from tarlac whose a wife of late Ninoy Aquino.) keeps saying that she is a kind person, humble and brave, all those good adjectives are subject to her. I just listened.

‘If President Cory Aquino’s leadership seemed gentle, it’s only because she ruled with a mother’s hand. Respectful. She had to take up where Marcos left off, and she can only do this with serenity, one knot unraveled at a time’ – mothproof, its true though, I will not impose my disagreement anymore, she has been a mother for our beloved country, nurtured what it needs to take, sprinkled with a good behavior and mannerism. A brave woman whose so sympathetic to her regime and governance, not only that but for those people who support Edsa 1.

Philippine is known by democracy, by people power revolution. So be it.
She won in a snap election but yet she has not won her final battle maybe because its pretty enough for her; for all those struggles she did for democracy and country, maybe because its His choice to rekindle her long so gone pledge with her late husband ninoy aquino, maybe because its time, its about time.

I have not known her personally, she is just a Filipino. But behind from that being Filipino she has the courage to lift up the country from once dilapidated and deprived honor and democracy. She has that strength to impart democracy for all Filipinos heart, that’s fantastic. Although she is just a lady who could have thought she can manage the country in a modest administration.

She earns respect. She really must have earned that, not a single pinch but a whole package you could ever offer. So I am. I love you Tita Cory.

Disclaimer: while im shedding my tears coming from my eyes i am also shedding blood coming from my nose and ears, siyet nahirapan akong mag-inglesh.

Alam ko nagiging unfair na ako sa iyo, naging suwail at manhid sa mga kagustuhan mo.minsan na nga lang kitang pansinin pero sa iba pa rin ako nakatingin. Nagkaroon nga ng oras pero hindi naman sapat para maharap, kasumpasumpa hindi ba? Naging makasarili ako sa paraang ginusto ko, di ka man sumang-ayon pero iyon at iyon ang ginusto ko. Salamat na rin sa pagtanggap sa pagbabalik ko.