Tatlong taong gulang ako nung namulat ako sa larong taguan. Tulad ng larong bahay-bahayan e madalas din namin itong laruin ng mga pinsan ko lalo na pag maliwanag ang buwan. Akmang-akma yong bawat linyang sinasabi ng taya…

tagu—–taguan mayiwanag ambuwan.

waya sha yikod… waya sha halap.

magbibiyang atoh ‘gang hampu.

wan. to. por. seben. eytnayten! geym!

Ako yan nung bata ako, madalas ako ang taya kasi madalas din akong madaya. Minsan pa nga halos sa buong laro ako ang nagiging taya, syempre pag bata madalas ikaw yong pinagkakaisahan. Naalala ko minsan naglaro kaming magpipinsan kasama yong kapitbahay namin na barkada din ng mga pinsan ko. Ako yong naging taya, maguumpyang-kami, maiiba ang taya. Sa mga oras na yon di ko malaman kung bakit sabay-sabay silang nagtitinginan sa isat-isa na parang may pinaplano, tapos yong nakatatanda sa kanila kakamutin yong palad, pag umpyangan na ang nakapagtataka lahat sila magkakaparehong ako lang ang naiiba otomatik syempre ako na ang magiging taya.Pag ako naman ang naging taya, ang hirap nila hanapin, meron sa mga puno ng mangga, sa cr, sa kulungan ng manok, sa kulungan ng baboy at minsan sa loob ng bahay mismo.

Wan taym naglaro kami, tanghaling tapat yun; tulog si nanay. Nakipaglaro ako sa kanila, ganun din sila sa akin, ako pa rin ang taya, nung hahanapin ko na sila ni bakas nila di ko mahagilap. Antagal ko na silang hinahahanap pero di ko pa rin sila makita, nagtanong na rin ako sa kapatid kong daldalera pero kahit anong daldal nya di nya alam kung san nagsipunta mga kalaro ko. Halos isang oras na akong naghahanap pero wala pa rin talaga, mangiyak-ngiyak na ako nun at ibig nang sumuko nang may marinig akong halakhakan paparating, mga pucha nagsipaglaro pala ng basketbol sa kabilang baryo habang iniwan ako mag-isa na naghahanap na parang lang isang tanga. Inis na inis ako nun.

Pero magaling akong makipagtaguan sa nanay ko, pag oras na nang kainan lalo na ang pananghalian kung saan-saan ako lumulusot para lang makapagtago. Minsan pa nga dahil sa kakulitan at kapilyuhan ko nagtago ako sa bodega ng palay, e may tarangkahan pala amputah ayon nalocked tapos di na ako makalabas, sigaw ako ng sigaw pero walang nakakapansin sa akin pero malakas ang feeling ko na naririnig ako ng nanay ko nagbibingi-bingihan lang sya, bakit ko alam? sumisilip-silip kaya sya.

Minsan nakipaglaro sa akin si nanay, natuwa ako kasi perstaym nyang makipaglaro sa akin. Nagvolunteer pang maging taya. Habang kausap ko sya nung mga oras na yon naglalagay na din sya ng lipistik na pula, nagpupulbos at nagbibihis ng damit na magara; di ko pinansin masyado eksayted kasi akong makalaro sya.

Bibilang daw sya ng wan hangang wanhandred. Ang dami naman sabi ko. Okey lang daw para makapagtago ako nang mabuti, sinunod ko naman. So ganun nga ang ginawa nya, nagbilang sya habang ako naman ay nagtatago. Anong saya ko nun, nagtago ako sa di nya ako makikita. Ang kaso halos tatlumpong minuto na akong nagtatago e dipa rin nya ako nakikita. Hinayaan ko pa rin, gusto ko mahanap nya ako. Pero nung di ko na matiis lumabas na ako, saka ko lang nalaman na iniwan pala ako kay lola at may pinuntahan lang daw si nanay. Umiyak ako syempre.

Napakasaya ng kabataan ko nun, pag nagsasawa na kami sa ibang laro pers choys lagi namin ang tagu-taguan. Masayang makipaglaro kahit basang-basa na ang likod namin sa pawis, kahit amoy suka kaming lahat, kahit magkasing-amoy-araw pa kami, di namin yon alintana. Ang mahalaga ay nakapaglaro kami na naghahatid sa amin ng saya.

Pero alam mo sa larong ito napatunayan ko sa sarili ko na ang paghahanap pala ay nangangailang ng matinding tiyaga, tiyaga para manalo ka, tiyaga para makamit mo ang isang bagay, tiyaga para tawaging lumalaban ka nga, katulad din ito ng paghahanap mo sa tunay na pag-ibig, kung nagkakataong man iniwan ka ng mga kalaro mo sa tagu-taguan sa tunay na pag-ibig anumang mangyari hinding-hindi ka nya iiwan kahit sa puntong talunan ka na sa larong iyong pinasukan.

Pinalaki ako ng nanay ko sa bear brand na gatas, di ko lang alam kung tinipid lang ako o ano basta ang alam ko yon lang ang gatas na di nasisira ang tyan ko kasi lactose intolerant ako. Aliw na aliw ako nung bata ako sa bear na kulay brown, ang pagkakakuwento sa akin ng nanay ko brand daw ang pangalan nya syempre may kasamang bolahan ‘to para mapainom nya ako ng gatas habang kinukuwnetuhan nya ako.

Sabi sa internet mahigit 30 years na daw ang gatas na ‘to (naks parang kasing edad lang ng lola ko ah, joke lang). Pinagtibay ng panahon ayon sa panlasa ng masa. Masarap naman kasi. Tandang-tanda ko pa nung bata pa lang ako , pag ‘di ko trip ang ulam isa sa mga instant ulam ko nun ay ang gatas na ‘to,di pa uso nun ang lucky me pancit canton.

‘Nay anong ulam?

sinabawang gulay!

gatas na lang nay pwede?

gatas ko gusto mo?

wag na gulay na lang po.

Pero minsan walang nagagawa si nanay pag yun na ang hiniling ko, di nya magawang magdahilan dahil ipinamulat nya sa akin kung gano kasustansya ang gatas na nakakapagpalaki ng muscle at nakakapagpatangkad pa raw. Pero sinungaling si Nanay.Malaking sinungaling. Dahil wala sa dalawa ang napatunayan ng gatas na yan sa akin kundi lumaki lalo aking tyan.

May kapitbahay kami noon, kung gaano sya kadalas sa bahay para makipagtsismisan kay nanay ay ganun din nya kadalas tanungin kung anong gatas naming magkapatid (wala pa noon ang bunso naming kapatid nasa utak pa lang siguto ni tatay).

“mare ano bang gatas ng mga anak mo?”

“bearbrand lang mare, mahina kita ni pare mo e”

“naku i-try mo din minsan ang birch tree”

Sa totoo lang wala akong ideya nun kung ano ang gatas na birch tree o kung ano meron ito. Naaasar ako sa kapitbahay naming ‘yon dahil madalas nyang tanungin ang nanay ko na ilang beses rin namang sinasagot ni nanay. Di ko lang alam kung pati gatas e napapagtsismisan nila pag nauubusan na sila ng kwento o talagang fan lang talaga ni kuya germs si mahaderang kapitbahay. Nito ko lang nalaman na ang birch tree ay imported na gatas mula europa, de-kalidad na baka ang source at mas malinamnam daw ang gatas na ‘to kesa sa iba.

Pero magpahanggang sa ngayon mas kontento ako sa bear brand na gatas, ito rin ang nagiging solusyon pag di ako makatulog sa gabi, solusyon din ito pag kumakalam ang aking tyan sa dis-oras ng gabi at walang mahagilap na ulam.

Kontento na ako sa gatas na ‘to, kasi kung yong kapitbahay fan sya ni kuya germs, ako fan ni ate Vi. hehe.

Sa gatas na to, natuto akong mauto ng nanay ko at nagpauto naman ako, sa gatas na to nalaman ko nito lang na wala naman palang pangalan yong bear sa pakete, sa gatas na to nalaman kong maskot lang pala yong bear sa tv ‘kala ko totoo hangang hanga pa naman ako.

Ikaw anong gatas mo?

(photo credits to http://www.21food.com/showroom/16646/productlist/s-p1.html)

“anak matulog ka na tanghali na!!” pasigaw na wika ng aking ina habang nasa kalagitnaan ako ng paglalaro ng trak-trakan.

‘punyeta naman oh kung kelan nag-eenjoy na ang tao saka ka naman iistorbohin’ wika ng isip ko, di ko magawang sabihin ‘yon dahil kahit anong tapang ko duwag ako sa nanay ko.

Isa sa mga pinaka-ayokong gawin nung bata pa ako ay ang matulog sa tanghali, hindi ko alam kung sino nagpauso nun pero hinihiling ko na sana wag ang nanay ko dahil katakot-takot na sumpa ang inabot nya nung bata pa ako, hindi ko rin alam kung bakit kelangan pang matulog ang mga bata sa tanghali kung natutulog naman sila sa gabi.May pagkakaiba ba?

Minsan sinabi ko sa nanay ko habang nililigpit ang laruan kong jakston…

“bakit kelangan kong matulog sa tanghali?”

“para ikaw ay madaling lumaki”

“ eh siguro eh di ka rin ehhh natutulog nung bata ka, ehhh kasi ang liit mo mama”.pikit mata kong sinabi.

“ang dami mong alam letse kang bata ka, hala matulog ka na kundi papaluin kita” sambit ng magaling kong ina. Mula noon tumatak sa isipan ko na obligasyon ko bilang isang bata ang ipikit ang mga mata, huminga ng malalim sa katanghalian ng araw kasabay ng pag-iisip na sana’y katabi ko si Marya magkahawak-kamay na namamasyal sa ilog habang masayang sinipsip ko ang mik-mik nya ganun din sya sa mik-mik ko. Anong sweet nang mga tagpo pag ako’y nanaginip na.

Pero bago pa man ako matulog may isang ritwal na dapat naming parehong sundin, yun ang pagtutok namin sa radyong di-pihit at makinig sa isang programang labis naming kinagigiliwan, tumatak sa isipan ko na isa rin yon sa mga obligasyon nya bilang aking ina ang wag ipagkakait ang pakikinig ko sa Kapitan Pinoy—yong batang superhero, si Pipoy.

“susugurin kita! ayan na ako, malapit na ako sa ‘yo ilang hakbang na lang para tamaan ka ng kaliwang paa ko, hayan na!!!”

BOOGGGSSSSSHH!

“aray! aray! aray! tinamaan mo ako sa tiyan ng iyong kaliwang paa pero kaya ko pa kapitang pinoy, ako naman ang susugod gamit ang kutsilyo”

“wag! isa kang hangal halimaw!”

“sasaksakin na kita gamit ang matulis na kutsilyo, ayan na isasaksak ko sa kaliwa mong dibdib, ayan na, ayan na!”

arggghh!’

…

saka papasok yong patalastas sa radyo, asar na asar ako noon pag sa kalagitnaan ng pakikinig e nagpapatalastas ng mga united home tiki-tiki, champion baretang sabon, mga ganun. Asar to the bones.

Pero epektiv sa akin pampatulog ang kapitan pinoy dahil bago pa man sumunod ang susunod na programa e nakapikit na ako habang masayang iniisip si Marya. Sya nga pala lagi kong katabi sa higaan ang sinturon ni tatay pag natutulog ako, laging panakot sa akin ni nanay na yon ang aabutin ko pag di ako matutulog, as in lagi kong katabi ang sinturon na parang kambal ko lang, ayokong isipin na ako si Zuma, ayoko sa ahas pwede ba.

Madalas akong asarin ng mga nakatatandang pinsan ko pag nakahiga na ako habang kinukuha ang antok ko lalo na pag tulog na ang dragong bantay ko. Sumisitsitsit sila o kaya pumipito habang sila’y nasa likod ng bahay namin hawak-hawak yong laruang traktrakan ko. Palagi yon, para mapipilitan akong bumangon na sya namang dahilan ng pagkagising ng bruhang dragon na nanay ko, syempre magagalit, magagalit kasi nagising sya, magagalit kasi naantala ang tulog nya, magagalit kasi nabitin ang tulog nya, magagalit kasi nalaman nyang tulo-laway sya. Lupet di ba?

Kung meron man isang bagay na napatunayan ko dahil sa pagtulog sa tanghali yon ay ang mas nakilala ko ng husto ang nanay ko ayon sa gusto nya at sa hindi.

Isa sa mga di ko malilimutan noong nag-aaral pa lang ako sa elementarya ay mga tsitseryang nabibili ko kay Aling Pasing — isang tindera nang kung anu-ano sa gilid ng eskwelahan namin. Meron sya lahat nang mga peborit ng mga batang madaling mauto. Isa ata yun sa mga taktika nya.

Sa loob ng apat na taon habang nag-aaral pa lang ako sa publikong eskwelahang ‘yon marami na akong naririnig tungkol sa kanya, may mga magagandang chismaks pero yong kaklase ko dati pinagkakalat nyang lahi daw sila ng mangkukulam ngunit di ako naniwala may mangkukulam bang nagsusuot ng dangling-dangling earrings at matitingkad na blouse? Sabayan pa ng pulang-pulang lipstick?

Mula pa nung nag-aaral ang erpat ko dun din sa eskwelahang yun e tindera na si Aling Pasing, tulad ng dati marami din daw syang itinitindang peborit ng mga bata.

Naging institusyon sya sa aming eskwelahan sa loob ng maraming taon na nagdaan. Sya ang instant crying shoulder ng mga batang inaapi, lumalabas sya sa kanyang tindahan para hanapin ang batang salbahe. Superhero sya ng lahat.

Minsan inasar ako ng klasmeyt kong babae, Mildred ang pangalan, inaasar nya ako kasi daw pambabae yong dala kong payong, floral at kulay fuchsia pa. Sinabihan nya akong bakla, sa galit ko hinmapas ko sya ng payong at sinigawan ko ng ‘hindi akoooooh baklaaaah!!!!’ at patakbo ako kay Aling Pasing para ireport ang nangyaring asaran. Kinampihan naman ako ng matanda pero nagalit sa akin. Nung oras na yun di ko maintindihan kung bakit. Ewan ko ba.

Nauso sa school namin noon yong pwedeng gawing pet na may shell tapos kung trip lumabas ng shell nila e lalabas na parang pumipiteks lang, di ko alam kung anong tawag dun basta nauso sa amin yun na itinitinda ni Aling Pasing, piso isa. Iniipon ko lahat ng baon ko mula lunes hangang huwebes saka ko ibibili ng biyernes para pagdating ng sabado at linggo ay may aalagaan ako, sakto naman pagsapit ng linggo ng hapon namamatay, iniisip ko na lang na na-over-fatigue lang sila o dili kaya ay nagka-internal hemorrhage. Pero bakit ganun linggo-linggo na lang? Pero malaking misteryo para sa akin ng mga hayup na ito e kung anong kinakain nila, kasi ni minsan di ko sila sinubukang pakainin.Yun kaya ang naging dahilan ng lingguhang pagpanaw nila sa kamay ko?

Kung si Aling Pasing lang ang tatanungin mo, lahat ng uso nung kapanahunan ko ay alam nya. Kung matatandaan mo yong sticker na lion king noon na pwedeng gawing teks e kay Aling Pasing ko binibili, kinokontrata ko sya lunes pa lang ng umaga kasi weekend bumibili sya ng paninda nya so nasa sa akin yong may magagandang pictures. Si Aling Pasing rin ang nabibilihan ko ng pogs, teks, lastiko, laruang tig-pipiso, mga tsitseryang tulad ng pompoms,mimi, chicadees, orange, at nung kapanahunan ng orihinal na marimar e meron ding marimar na tsitserya, meron ding rosalinda, maria del barrio at maria mercedes pero pinakapeborit ko noon ang mikmik, nano-nano, hanny chocnut, babolgam na bazooka at texas, at yong candy na lips. Meron din syang sago’t gulaman, mabenta sa amin yong sago kasi ginagawa naming sumpit, mas maraming sago mas maraming bala. Marami pa syang paninda limot ko lang yong iba.

Si Aling Pasing, simple lang sya pero palagi nyang sinasabi sa amin na mag-aral daw kaming mabuti, kaming mga bata na suki nya at patuloy na tinatangkilik ang paninda nya. Di namin sya maintindihan noon dahil sa aming kamusmusan at tanging paglalaro lang ang inaatupag.

Hindi naging konsentidor sa akin si Aling Pasing bagkus hinayaan lang nya akong maglaro at maglibang kasabay ng ilang bata upang i-enjoy ang aming musmos na kabataan. Malaking tulong yon para sa akin, hindi sya naging maramot sa murang karanasan na dapat kong maranasan.

Naging nanaynayan ko sya lalo na pag nagkakataong may lakad o tinatamad nanay ko para umatend ng PTA meeting na yan, lalapit ako sa kanya na parang nagmamakaawa saka nya sasabihin susunod na lang daw sya, ganun! kahit di ko pa man sabihin basta pag alam nyang may meeting at lumalapit ako sa kanya e otomatik yon na kelangan nyang dumalo para di ako mapagmulta ng singkwenta.

Ilang taon na ding hindi nagtitinda si Aling Pasing sa eskwelahang pinanggalingan ko, halos limang taon na ata mula nung sya ay pumanaw. Naratay sa sakit na kanser at nawalan na nang ganang magtinda. Marami ang nalungkot nung nalaman yon, dahil sa totoo lang naging parte sya ng kabataan ko at ng mga batang bumili sa kanyang munting tindahan, parte sya ng mga murang karanasan ko, parte sya ng masasayang araw ng aking kamusmusan.

Salamat Aling Pasing.

 

Isa sa mga paborito naming laruin noon ng kapatid at mga pinsan ko ang bahaybahayan. Bale yong kapatid kong babae ang mas mahilig sa larong to, gustong gusto nyang laruin to kasi gustong gusto nya ring iparis sya sa crush nyang kapitbahay namin, ganun lagi ang siste. O di ba ang agang naglandi?

Ginagawa namin to madalas sa likod ng bahay namin, may puno kasi dun ng mangga at nakabalandrang papag so madali na lang gawing bahay yun. Ang ginagawa namin kumukuha kami ng mga sako ng palay at pinagdi-dikitdikit namin gamit ang mga ipit sa sampayan ni nanay. Parang iskwater lang ang labas namin pero masaya.

Madalas ang papel ko sa bahaybahayan ay may-ari ng tindahan malapit sa bahay ng kapatid ko, ang pera namin nun ay papel din na sinulatan lang ng desired amount. Ako yong laging takbuhan nya pag nawawalan sya kuno ng mantika, asukal, kape, sabon at asin. Lahat ng bibilihin o uutangin nya meron ako, utang kasi minsan sobrang laki ng pera nya biruin mo sa kapiranggot na papel nakasulat ONE MELLION! josko ano kaya yon parang lokohan lang?

“ang laki naman ng pera mo, mali pa spelling” reklamo ko.

“yaan mo na, ganyan talaga pag mayaman kagagaling ko lang kasi ng banko nagwidrow ako ng pera ko” banat naman ng magaling kong kapatid.

Si nonong sya yong crush ng kapatid ko, sya din ang instant kapitbahay ng kapatid ko, minsan pa nga ako pa ang paaalisin ng magaling kong kapatid sa area at ipapademolish yong bahaybahayan ko. Minsan naman si Nonong yong kasakasama ko sa tindahan, bale ang mga paninda ko ay yong mga pinagbalatan ng kendi, pompoms na ang laman kung hindi dahon ay damo, chippy walang laman minsan nilalanggam pa, at ilan pang tsitseryang punumpuno ng MSG. Tapos yong dalawa kong pinsan kung hindi magkumpare sa inuman e mga driver kuno ng ewan kung anong bus company, mahilig silang magkunwakunwariang may sasakyan. Pinagdikit-dikit na upuan oks na sa kanila.

Lima lang kami madalas magkalaro, pwera na lang kung may dadayo pang ibang bata. Ginagawa namin to pag tanghaling tapat kasi tulog ang mga nanay namin sa oras ng siesta taym.Atsaka walang mang-iistorbo sa amin.

Yong kapatid ko naman sosyalera lagi ang papel nun, kunwari sya daw yong pinakamayaman sa aming lugar, na ang business daw nya ang magbenta ng pabango galing abroad, may pagawaan ng Louis Vitton na bag, may sariling kotse, may mga amigang nasa ibang bansa at kung kumain dapat kelangan kompleto ang kubyertos nya kahit gamit nyang baso ay lata ng sardinas na napulot lang naman kung saan saan.

Ako iba naman ang trip ko, pag lutu-lutuan totoong apoy talaga, gusto ko makita kung paano maluto yong sinangag na salagubang, inihaw na bulate, at pansit-pansitang damo. Minsan muntikan nang masunog ang bahaybahayan naming dahil sa kagagawan ko, syempre negligence–iwanan ba namang may niluluto habang nagsasaranggola. Nagalit sa amin ang lolo namin nun, kulang na lang ibitin kami patiwarik. Aliw na aliw kami nun sa paglalaro nito minsan halos buong araw namin ito kung laruin.

Sulit na sulit ang paghihirap namin kung panu buoin ang bahaybahayan sa hatid na ligaya sa aming murang isipan.Walang maarte (pwere yong kapatid ko) lahat okey na okey sa larong to.

Ang ayaw lang naming sa bahaybahayan e pag umuulan o kaya’y malakas ang hangin, ang hirap mag-ayos ng bahay at syempre pinapagalitan kami pag umuulan habang nasa labas ng bahay. Masungit ang nanay namin alam mo ba.

Ang ayaw ko sa bahaybahayan ay pag nag-aaway na kayo ng kapitbahay mo, kahit ano pwedeng ibato sa yo lalo na yang malditang kapatid ko. O kaya pag ayaw na namin ng mga pinsan ko tapos gusto pang maglaro ng kapatid ko, magsusumbong sya sa nanay ko na kesyo daw hindi sya kinakalaro, hindi sya bati at inaaway namin. Babaliktarin ang senaryo. Kaasar di ba? Aarte yun sa nanay ko, paiiralin ang kapilyahan, ito namang nanay ko madaling maniwala, madaling mabilog ang ulo. Asar.

Pero sa larong bahaybahayan may mga bagay akong natutunan. Natutunan ko kung ano ang kaibahan ng tunay na pakikibaka sa buhay kesa sa paglalaro lang, natutunan ko kung pano magtimpi, kung pano matiyagang ayusin ang isang bagay, kung pano tumakas sa dapat sanay oras ng pamamahinga ng bata para lumaki (daw), kung panu magkamali ngunit ayusin ito sa tama, at kung pano maging kuya para sa lahat.

Ang kaibahan lang ng bahaybahayan namin nun ay maaring walang nanay o tatay, mga inosenteng isipan at walang bahid nang anumang malisya, sa larong yan napagtanto ko na ang buhay pala mahirap pag walang magulang kelangang gumabay nang naaayon sa tama.

photo credits: http://www.craftwoodlumber.com/cedarshed.html

 

<”">: Pangalan?

ako:  Mar po.

<”">: Tigasan?

ako:  madalas po.

<”">: hindi yun!

ako:   ahh Pasig po, minsan umuuwi po akong Tarlac.

<”">: San Dun?

ako:   Sa ano po…umm sa an-

<”">:  o sya di bale! ilang taon ka na?!?

ako:  19 po.

<”">: sinungaling! yong totoo!

ako:  21 po.

<”">:  yong totoong-totoo!

ako: 22 po.

<”">:  ilan kayong magkakapatid?

ako:  tatlo po.

<”">: panganay?

ako:  opo.

<”">: Ano tinapos mo?

ako:  bato po.

<”">: bulseyet! di yun!

<”">: anong tinapos mong kurso, gagu!

ako:  wala po.

<”">: marunong kang magbasa?

ako:  medyo po.

<”">: e magsulat?

ako:  opo.

<”">: magluto?

ako: ng ano po?

<”">: pagkain. tanga!

ako: opo.

<”">:  mahilig kang magsulat?

ako:  opo.

<”">: saan?

ako:  minsan sa papel, minsan sa bus po, minsan sa blog pero madalas sa pader po.

<”">: tingin mo tama yun?

ako:  alin po?

<”">: magsulat.

ako:  opo.

<”">: bakit?

ako: para may basahin ang mga babasa.

<”">: anong trabaho mo?

ako: madami po.

<”">: so mayaman ka?

ako: hindi po.

—-

<”">:  anong hilig mo sa buhay.

ako:  magpayaman po.

<”">: dahil sa?

ako: gusto kong makatulong sa Makati Business club po.

<”">: sa tingin mo matalino ka?

ako: hindi po.

<”">:  bakit hindi?

ako:  kasi po wala pong anumang bagay na magiging basihan kung paano mo susukatin ang katalinuhan ng isang nilalang, kung meron man ginawa lang yun para sabihing matalino sila, maniwala ka.

<”">: bakit kita paniniwalaan?

ako:  katulad ng di pagsang-ayun nyo ay isang basihan na nagkakaiba tayo ng paniniwala– ibig sabihin maaaring magkasalungat din ang paniniwala natin kung sino ang matalino sa hindi, sa guapo sa hindi, magkaiba ang sinasabi ng ating utak, magkaiba ang ating utak.

<”">: para san ang I.Q?

ako:  para san ang E.Q?

<”">: para san ang critical thinking?

ako:  e para san naman ang metacognitive thinking?

<”">: uulitin ko, sa tingin mo matalino ka?

ako: hindi.

<”">: bakit?

ako: kahit sabihin kung oo, kung hindi ang sinasabi ng utak mo—wala rin silbi ang magiging sagot ko.

<”">: gusto kita bata. nanonood ka ba dati ng sineskwela at mathinik?

ako: opo. batibot alam nyo?

<”">: hindi.

ako: *ngisi*

<”">: teka matuloy tayo. bakit ka nandito?

ako: di ko po alam.

<”">: kala ko ba matalino ka?

ako: wala po akong sinabi.

<”">: anong sports mo?

ako: jakston po.

<”">: seryoso???

ako: hindi po.

<”">: e ano?

ako: kung matatawag na sports po ang pagiging masayahin, malamang champion na po ako.

<”">: so sports mo ang tumawa.

ako: hahahahahaha

<”">: *iling* tsk.tsk.tsk.

<”">: baliw ka ba?

ako: blanko.

<”">: BALIW KA BA??!?

ako: blanko.

<”">: okey, anong kinakareer mo?

ako: marami po.

<”">: tulad ng?

ako: umm…ano po…umm makipagkapwa-tao.

<”">: career ba yun?

ako: sa tingin nyo po?

<”">: e anong ginagawa mo?

ako: magbilang ng TAO, pero madalas konti lang po nabibilang ko, mas marami pong pakitang-tao.

<”">: ayaw mo ba sa kanila?

ako: super.

<”">: plastik ka ba?

ako: TAO po ako.

<”">: e sinong lumikha sa yo?

ako: Siya.

<”">: sinong Sya?

ako: yong Diyos ko.

<”">: diyos-diyosan mo? naniniwala ka ba dun?

ako: oo sa Kaniya.

<”">: di mo nga sya nakikita panu mo nasabing existing sya?

<”">: to see is to believe di ba?

ako: minsan di kelangan ng mata para makita ang bagay na pinanghahawakan, kundi puso para maramdaman.

<”">: di mo sya nakikita, panu mo nasabing nandyan sya sa puso mo?

ako: kaya meron tayong pandama bilang solusyon dyan sa tanong mo.

<”">: so naniniwala ka sa kanya?

ako: opo.

<”">: e sa akin?

ako: opo.

<”">: bakit?

ako: kelangan pa bang i-memorize yan?

<”">: may friendster ka?

ako: facebook po.

<”">: may friendster ka?

ako: facebook po.

<”">: MAY FRIIIIEEENDSTEEER KA?

ako: facebook po.

<”">: bakit ayaw mo sa frendster?

ako: cheap.

<”">: subra ka naman.

<”">: anong nagagawa ng internet sa yo?

ako: maging malibog po, magsinungaling at dumami ang prends ko po.

<”">: ano pa?

ako: ang ngumiti ng mag-isa.

<”">: sa tingin mo tama yun?

ako: hindi po binibili ang ngiti, so dapat lang po.

<”">: umiiyak ka ba?

ako: blanko.

<”">: umiiyak ka ba?

ako: blanko.

<”">: UMIIYAK KA BA?

ako: maliban sa pag-ihi san ba dapat mapunta ang excessed water na na-accumulate ng aking katawan?

<”">: so umiiyak ka nga?

ako: ayokong sabihing oo.

<”">: dahil?

ako: marami ang di maniniwala.

<”">: kasi?

ako: KASI ANG ALAM NILA PARATI AKOOOONG MASAAYAAA! PERO MALI SILA. TAO AKONG NASASAKTAN, TAO DIN AKONG UMIIYAK.

<”">: pride lang yan.

ako: kagagawan mo.

<”">: mapunta tayo sa schooling mo. college drop-out ka daw?

<”">: … totoo ba yon?

ako: hindi po.

<”">: nag-aral ka bang mabuti.

ako: opo.

<”">: kunsabagay iskolar ka ng bayan, tama ba ko?

ako: blanko.

<”">: e panu na lang ang future mo?

ako: masaya na ako.

<”">: kontento ka na ba dun?

ako: hindi.

<”">: kung isasanla mo yang kaluluwa mo para maging mayaman ka, papayag ka ba?

—–

ako: blanko.

<”">: kung magiging presidente ka ano plano mo?

ako: wala.

<”">: bakit?

ako: dati pa man mula nung kay emilio aguinaldo hanggang ngayon puro na sila plano, walang nagagawa, walang asenso.

<”">: e anong gusto mo?

ako: patayin ang mga makapangyarihan.

<”">: di pwede baka mamatay ang diyos-diyosan mo.

<”">: e kung ikaw na lang kaya ang kapalit para lang ang pilipinas ay umasenso.

ako: wag na, kulang ako, baka abonado ka pa.

<”">: sinong gusto mo?

ako: lahat ng aspiring president na tatakbo ngayong 2010 eleksyon.

<”">: sige payag ako, maliban kay erap na kinakapatid ko.

ako: bakit sya iniwan mo?

<”">: basta malalim ang aming pinagsamahan.

ako: kaw bahala.

<”">: o sya, hintayin mong may magbago sa loob ng animnapung segundo.

ako: e panu pag wala.

<”">: sorry, no return no exchange.

ako: ok go!

Bata ka palang nun hangang-hanga ka na kung paano lumilipad ang lobo na binibenta sa simbahan malapit sa bahay nyo, ibang-iba ito sa lobong nabibili mong tig-pipiso sa tindahan ni aling mami bukod sa maliit na e hindi ito katulad ng lobong lumulutang na anumang oras e pwedeng pumaitaas pag binitawan ang pisi. Naalala ko pa nun sa tuwing hihipan mo ang lobong binili mo e nanalangin ka na sana e lumulutang ito katulad ng mga binebentang lobo ni mang kanor sa simbahan, hala bata ka pa nga talaga. Nagkakabeke ka nun alam mo ba. Kaya natutuwa ako sa kainosentehan mo nung bata ka sa tuwing nakikita kitang may anong kulay asul na pinapahid dyan sa matambok mong pisngi.

Nag-aaway kayo ng mama mo nun sa tuwing pinagpipilitan mong ibili ka ng binebentang lobo ni mang kanor kasi gusto mong malaman kumbakit ang mga lobo nya e magaan ang kumpara sa lobo mong tig-pipiso, ayaw ng mama mo nun ibili ka dahil sa mahal ang lobo ni mang kanor –nasa sampong piso ata.

Isang hapon inuwian ka ng lola mong payatot ng isang kulay lilang lobo, galing sa isang birthday party ang lola mo. Di mo na ininda kung bakit di ka isinama kundi mas nanaig ang eksaytment mo sa dala nyang lobo. Tuwang tuwa ka nun alam mo ba, halos ipagsigawan mo sa buong kabahayan nyo. Agad mong kinuha mo ang lobo, hinawakan ang buong kabuoan nito. Nagpasalamat ka sa lola mo at agarang sumugod papasok sa loob ng bahay.

Binukatkat mo ang butas nitong sarado para malaman kung anong klase meron ito; hmp parang ordinaryo lang. Agad itong lumiit at kumawala ang madyik-hangin ika mo, pero nung palitan mo na nang hangin gamit ng iyong hininga di na ito lumulutang, nalungkot ka.

Alam kong intensyon mong gumawa ng lobo para paliparin papunta sa akin…para hilingin na sana magkaroon ka ng kapatid na lalaki. Alam ko yon, ramdam ko ang pag-aasam na magkaroon ka ng kapatid na lalaki di dahil sa ayaw mo sa dalawa mong kapatid na babae. Matindi ang pagnanasa mong magkaroon ka, matinding matindi.

Ayaw mong bumili ng lobo ni mang kanor kasi baka hindi tumungo sa langit at inaalala mo na baka makilala nya ang kanyang tindang lobo, isumbong ka sa iyong mama tungkol sa kahilingan mo. Alam mo bang inaasam ko ang gagawin mong lobo, yong ikaw mismo ang bubuo.

Ngayong malaki ka na, alam kong alam mo na kung ano ang bumubuo sa lobong binebenta ni mang kanor sa lobong tig-pipiso. Ngayong malaki ka na, sana nauunawaan mo na di lahat ng bagay nasusunod bagay na gustong kong malaman mo. Ngayong malaki ka na, gusto kong ipabatid sa yo na hindi lahat ng lobo dumidertso sa akin.May mga lobong nasa kalagitnaan palang bumibigay na.

Ngayong malaki ka na marami na ang nagbago sa ‘yo, di mo na ako madalas kausapin, di mo na ako imaginary friend. May mga bagay na nag-iba na ayon sa pananaw mo. Ibang iba ka na ngayon pero ikaw pa rin yong nakilala kong batang uhugin…batang nagnanais magkaroon ng kapatid na lalaki. Ngayong malaki ka na nagbago na rin ang paniniwala mo, di ko lang alam kung maging sa akin o sa kung ano man ang dapat panghawakan ng paniniwala mo.Nagtatampo ako sa ‘yo alam mo ba ‘yon?

Ngayon malaki ka, yang hawak mong lobo ngayon, oo yang hawak mo ngayon hindi yan nararapat dito sa kinalalagyan ko, matanda ka na alam mo na kung ano ang tama sa mali, mali sa tama. Sana sa bawat hakbang ng desisyon mo ay may paninindigan mo itong harapin kahit anuman ang mangyari, sa dulo o sa huli.

Yang hawak mo ngayong lobo labag yan sa kalooban ko.