Hindi ko maikakailang dumaan din ako sa pagkabata, at dahil dyan naenjoy o naeenjoy ko ang bawat christmas.

Noong bata ako, pagsapit pa lang ng december marami na akong gustong makuha mula kay santa klaus. Gumagawa talaga ako ng letter sa kanya tapos sinasabit ko sa bintana tuwing matutulog ako yon kasi ang sabi sa akin ng tita ko para daw mabasa ni santa pag dumaan habang tulog ka.

Si santa na ata ang pinaka-known na personalidad pagdating ng christmas na pati Siya na may berdey e nakakalimutan na.

At pagsapit ng 24 ng gabi ilalabas na naming magkakapatid yong medyas namin, mas malaki mas okey. So ang ginagawa ko inunahan kong halungkatin yong medyas ni tatay at isasabit sa bintana. Kada bintana nilalagyan ko ng medyas. Tuwang tuwa ako pag nakakatanggap ako ng kendiint, nougat, lips candy, sugo mani, at mga kendi na makikita sa aming sari-sari store. Sabi ni nanay, naubusan na daw kasi si santa kaya bumili na lang sya sa tindahan namin, napakathoughtful talaga ni santa.

Grade 4 na ako nang malaman kong di tunay si santa nalaman ko lang ito sa bunso naming kapatid, nakita nya raw kasi si nanay na naglalagay ng kendi sa mga medyas. Tragic ang pangyayaring yon sa akin. Parang pinagkaitan ako ng prebilihiyo bilang isang bata.

So since nalaman na ni bunso kung sino ang tunay na santa sa aming bahay, that following christmas wala nang nagsabit ng medyas sino pa ang maniniwala, si bunso? sya nga tong nakabuking. Empty window na ang naging drama ng aming bintana tuwing christmas. Wala nang medyas.Kasi…

…direkta na namin itong hinihingi kay santa.

Magaling sa math si santa, lahat kasi kaming magkakapatid pantay-pantay ang natatanggap. Kung sa laruang tagutaguan hindi mo mapapataya si santa, napakagaling. Kay santa ko rin nalaman na wala syang pinipiling medyas malaki man o maliit pare-pareho ng laman. At higit sa lahat sweet din pala si santa kasi lahat kaming magkakapatid nakatatanggap ng note tulad ng ‘pakabait ka, mahal ka ni santa’.Napakasimple.

Ikaw anong kwentong santa mo?

thanks to http://mi9.com/datawallpapers/data/15/1178/1164434790/christmas-gift-in-socks_1024×768.jpg

Hilig ko ang pagluluto, walang duda na nadala ko ang hilig na yon mula noong bata ako hangang ngayon.

Sa lahat ng risky plays noong bata ako, ang lutulutuan ang isa sa mga pinakagusto ko. Gusto ko may totoong apoy talaga, at totoong lulutuin. Iba ito sa bahay-bahayan kasi mga gamit lang sa pagluluto ang kelangan mo ay okey na.

Kaming magpipinsan ang mahilig dito, kukuha kami ng mga lata ng sardinas sa likod ng bahay nina lola at posporo. Bahala na yong ibang sasali sa ibang resources. Ang pinakaswak na lutolutuan namin nun ay yong lata ng mah ling.

Naranasan na namin masunugan ng bahay-bahayan dahil sa lutulutuan na yan. Yong kasing pinsan kong isa inilapit nya sa dingding na tagpi-tagping sako yong apoy kayo ayun nasunog ang buong bahay-bahayan, buti na lang wala si lolo ng mga oras na yon at kami kami lang kasi kung nagkataon magiging hitlist kaming lahat sa palo.

Hindi maiwasang mapaso kami dahil sa larong yan, pero to the rescue naman ang aloe vera na aming first aid para pantapal sa napaso, yon ang turo ni lola.

Dati pa man gustong gusto naming maglaro nito, ewan ko nga ba kung bakit hindi kami naging cook ng mga pinsan ko, stepping stone sana namin yun di ba?

O sya yun lang ang maikukuwento ko, busy kasi ako sa bagong pinagkakaabalahan ko.