Isa sa mga di ko malilimutan noong nag-aaral pa lang ako sa elementarya ay mga tsitseryang nabibili ko kay Aling Pasing — isang tindera nang kung anu-ano sa gilid ng eskwelahan namin. Meron sya lahat nang mga peborit ng mga batang madaling mauto. Isa ata yun sa mga taktika nya.

Sa loob ng apat na taon habang nag-aaral pa lang ako sa publikong eskwelahang ‘yon marami na akong naririnig tungkol sa kanya, may mga magagandang chismaks pero yong kaklase ko dati pinagkakalat nyang lahi daw sila ng mangkukulam ngunit di ako naniwala may mangkukulam bang nagsusuot ng dangling-dangling earrings at matitingkad na blouse? Sabayan pa ng pulang-pulang lipstick?

Mula pa nung nag-aaral ang erpat ko dun din sa eskwelahang yun e tindera na si Aling Pasing, tulad ng dati marami din daw syang itinitindang peborit ng mga bata.

Naging institusyon sya sa aming eskwelahan sa loob ng maraming taon na nagdaan. Sya ang instant crying shoulder ng mga batang inaapi, lumalabas sya sa kanyang tindahan para hanapin ang batang salbahe. Superhero sya ng lahat.

Minsan inasar ako ng klasmeyt kong babae, Mildred ang pangalan, inaasar nya ako kasi daw pambabae yong dala kong payong, floral at kulay fuchsia pa. Sinabihan nya akong bakla, sa galit ko hinmapas ko sya ng payong at sinigawan ko ng ‘hindi akoooooh baklaaaah!!!!’ at patakbo ako kay Aling Pasing para ireport ang nangyaring asaran. Kinampihan naman ako ng matanda pero nagalit sa akin. Nung oras na yun di ko maintindihan kung bakit. Ewan ko ba.

Nauso sa school namin noon yong pwedeng gawing pet na may shell tapos kung trip lumabas ng shell nila e lalabas na parang pumipiteks lang, di ko alam kung anong tawag dun basta nauso sa amin yun na itinitinda ni Aling Pasing, piso isa. Iniipon ko lahat ng baon ko mula lunes hangang huwebes saka ko ibibili ng biyernes para pagdating ng sabado at linggo ay may aalagaan ako, sakto naman pagsapit ng linggo ng hapon namamatay, iniisip ko na lang na na-over-fatigue lang sila o dili kaya ay nagka-internal hemorrhage. Pero bakit ganun linggo-linggo na lang? Pero malaking misteryo para sa akin ng mga hayup na ito e kung anong kinakain nila, kasi ni minsan di ko sila sinubukang pakainin.Yun kaya ang naging dahilan ng lingguhang pagpanaw nila sa kamay ko?

Kung si Aling Pasing lang ang tatanungin mo, lahat ng uso nung kapanahunan ko ay alam nya. Kung matatandaan mo yong sticker na lion king noon na pwedeng gawing teks e kay Aling Pasing ko binibili, kinokontrata ko sya lunes pa lang ng umaga kasi weekend bumibili sya ng paninda nya so nasa sa akin yong may magagandang pictures. Si Aling Pasing rin ang nabibilihan ko ng pogs, teks, lastiko, laruang tig-pipiso, mga tsitseryang tulad ng pompoms,mimi, chicadees, orange, at nung kapanahunan ng orihinal na marimar e meron ding marimar na tsitserya, meron ding rosalinda, maria del barrio at maria mercedes pero pinakapeborit ko noon ang mikmik, nano-nano, hanny chocnut, babolgam na bazooka at texas, at yong candy na lips. Meron din syang sago’t gulaman, mabenta sa amin yong sago kasi ginagawa naming sumpit, mas maraming sago mas maraming bala. Marami pa syang paninda limot ko lang yong iba.

Si Aling Pasing, simple lang sya pero palagi nyang sinasabi sa amin na mag-aral daw kaming mabuti, kaming mga bata na suki nya at patuloy na tinatangkilik ang paninda nya. Di namin sya maintindihan noon dahil sa aming kamusmusan at tanging paglalaro lang ang inaatupag.

Hindi naging konsentidor sa akin si Aling Pasing bagkus hinayaan lang nya akong maglaro at maglibang kasabay ng ilang bata upang i-enjoy ang aming musmos na kabataan. Malaking tulong yon para sa akin, hindi sya naging maramot sa murang karanasan na dapat kong maranasan.

Naging nanaynayan ko sya lalo na pag nagkakataong may lakad o tinatamad nanay ko para umatend ng PTA meeting na yan, lalapit ako sa kanya na parang nagmamakaawa saka nya sasabihin susunod na lang daw sya, ganun! kahit di ko pa man sabihin basta pag alam nyang may meeting at lumalapit ako sa kanya e otomatik yon na kelangan nyang dumalo para di ako mapagmulta ng singkwenta.

Ilang taon na ding hindi nagtitinda si Aling Pasing sa eskwelahang pinanggalingan ko, halos limang taon na ata mula nung sya ay pumanaw. Naratay sa sakit na kanser at nawalan na nang ganang magtinda. Marami ang nalungkot nung nalaman yon, dahil sa totoo lang naging parte sya ng kabataan ko at ng mga batang bumili sa kanyang munting tindahan, parte sya ng mga murang karanasan ko, parte sya ng masasayang araw ng aking kamusmusan.

Salamat Aling Pasing.

Tags: aling pasing, mik-mik, payong, pinoy tsitserya, pompoms

This entry was posted on Sunday, September 13th, 2009 at 4:38 am and is filed under mga bulok na ideya. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.