May mga pagkakataong wala akong maisulat dito sa blog kong to. Blanko. Ito ang kahinaan ng isang amateur blogger,maraming bumabagabag at gumugulo. Hindi alam kong saan magsisimula, ano ang sisimulan at dapat bang tapusin ang nasimulan.
Its better to cross the line and suffer the consequence than to just stare at the line for the rest of your life…–patentero rule #1
Pero kelangan ko pa ring subuking gawin ang gusto ko. Mag-isip ng panibagong ideya at panibagong pakulo, parang variety show. Hindi aalintanain ang mga anik-anik na bumabagabag, tuloy-tuloy lang habang gumagana ang karne na laman ng aking bungo kasi kelangan naman talagang ganun yun.
“You must ignore what people call you and just trust who you are”
-Shrek
Minsan naman maraming ideya sa isipan. Loaded. Sa pagsusulat, kelangan mo silang isulat, kelangang ilista, kelangang ihayag bago pa man mawala ito na parang bula. Parang yong lumubong sipon dahil napatawa ka bigla. Kusang lulubo at kusa ding puputok.
“The only graceful way to accept an insult is to ignore it; if you can’t ignore it, top it. If you can’t top it, laugh at it. If you can’t laugh at it, it’s probably deserved” -baklitang pamenta
Ang sabi ng titser ko noon sa literature na pag marami daw iniisip o iniisip ang iniisip eh matalinong tao. Nagkunwari akong nag-iisip upang isipin yong sinabi nya tungkol sa pag-iisip ng mga umiisip sa mga iniisip para kunyari matalino ako sa harapan nya.
“Everybody sees you what you appear to be, few feel what you are”-Machiavelli ‘The Prince’
Metacognition. Thinking about thinking and or learning about learning. Lalim no? Pero magkaiba yong critical thinking sa metathinking. Di ko na kelangan pang i-explain pa pagkakaiba kasi sabi ko nga nagkukunwari lang naman akong matalino.Hakhak
Yan ang mga neurotransmiter o mga kemikal na nagmomodulate ng signals sa mga cells para gumana ang iyong mga karne sa katawan kabilang na ang karneng pinoprotektahan ng iyong bungo kasama na ang iyong makapal na balakubak sa iyong anit sa ulo. Isang napakahalang kemikal o enzymes na may kinalaman sa mekanismo ng tao.
Isa sa mga halimbawa kumbakit tayo nagagalit o nalulungkot o kahit anong feeling na may kinalaman sa emosyon ng tao ay ang serotonin. Samantalang ang norepinephrine naman ay may kinalaman sa libido o wakefulness na tao. Haay. Ayoko na, dinudugo na ilong ko…it is also known as epistaxis by which na thin blood vessel ruptures.
Well, ganyan kakomplikado ang buhay ng tao, i mean ang buong sistemang binubuo ng kaliit-liitang cell na nasa sa iyong katawan mula noong binuhay ka Niya sa mundong ito. Komplikado mang iisipin pero may ilang mga nilalang pa rin na pilit umuunawa at umiintindi na sa kabilang banda meron ding nagkukunwari.
“that is life…”
-barker ng jeep sa Pasig
“rollercoaster… sometimes you are at the top, sometimes you’re down, sometimes you spin around and feel like everything turns upside down.Sometimes you are infront and turns your back against your co-riders.Sometimes your at the back and you co-riders turn their back on you. But what makes rollercoaster (life) special is the way you enjoy it, scream at the top of your voice, the way you learn to hold on when railway turns up & down and runs circular path.But the most important thing is the way we accept that the rollercoaster joy ride is over…we ride out and surrender to the real Owner of the rollercoaster,and that is life.”
-Nahilong pulubi.
Push button to stop talking and thinking.
May mga pagkakataong wala akong maisulat dito sa blog kong to. Blanko. Ito ang kahinaan ng isang amateur blogger,maraming bumabagabag at gumugulo. Hindi alam kong saan magsisimula, ano ang sisimulan at dapat bang tapusin ang nasimulan.
Its better to cross the line and suffer the consequence than to just stare at the line for the rest of your life…–patentero rule #1
Pero kelangan ko pa ring subuking gawin ang gusto ko. Mag-isip ng panibagong ideya at panibagong pakulo, parang variety show. Hindi aalintanain ang mga anik-anik na bumabagabag, tuloy-tuloy lang habang gumagana ang karne na laman ng aking bungo kasi kelangan naman talagang ganun yun.
“You must ignore what people call you and just trust who you are”
-Shrek
Minsan naman maraming ideya sa isipan. Loaded. Sa pagsusulat, kelangan mo silang isulat, kelangang ilista, kelangang ihayag bago pa man mawala ito na parang bula. Parang yong lumubong sipon dahil napatawa ka bigla. Kusang lulubo at kusa ding puputok.
“The only graceful way to accept an insult is to ignore it; if you can’t ignore it, top it. If you can’t top it, laugh at it. If you can’t laugh at it, it’s probably deserved” – batang baklita
Ang sabi ng titser ko noon sa literature na pag marami daw iniisip o iniisip ang iniisip eh matalinong tao. Nagkunwari akong nag-iisip upang isipin yong sinabi nya tungkol sa pag-iisip ng mga umiisip sa mga iniisip para kunyari matalino ako sa harapan nya.
“Everybody sees you what you appear to be, few feel what you are”-Machiavelli ‘The Prince’
Metacognition. Thinking about thinking and or learning about learning. Lalim no? Pero magkaiba yong critical thinking sa metathinking. Di ko na kelangan pang i-explain pa pagkakaiba kasi sabi ko nga nagkukunwari lang naman akong matalino.Hakhak
Yan ang mga neurotransmiter o mga kemikal na nagmomodulate ng signals sa mga cells para gumana ang iyong mga karne sa katawan kabilang na ang karneng pinoprotektahan ng iyong bungo kasama na ang iyong makapal na balakubak sa iyong anit sa ulo. Isang napakahalang kemikal o enzymes na may kinalaman sa mekanismo ng tao.
Isa sa mga halimbawa kumbakit tayo nagagalit o nalulungkot o kahit anong feeling na may kinalaman sa emosyon ng tao ay ang serotonin. Samantalang ang norepinephrine naman ay may kinalaman sa libido o wakefulness na tao. Haay. Ayoko na, dinudugo na ilong ko…it is also known as epistaxis by which the thin blood vessel ruptures.
Well, ganyan kakomplikado ang buhay ng tao, i mean ang buong sistemang binubuo ng kaliit-liitang cell na nasa sa iyong katawan mula noong binuhay ka Niya sa mundong ito. Komplikado mang iisipin pero may ilang mga nilalang pa rin na pilit umuunawa at umiintindi na sa kabilang banda meron ding nagkukunwari.
“that is life…”
-barker ng jeep sa Pasig
“rollercoaster… sometimes you are at the top, sometimes you’re down, sometimes you spin around and feel like everything turns upside down.Sometimes you are infront and turns your back against your co-riders.Sometimes your at the back and you co-riders turn their back on you. But what makes rollercoaster (life) special is the way you enjoy it, scream at the top of your voice, the way you learn to hold on when railway turns up & down and runs circular path.But the most important thing is the way we accept that the rollercoaster joy ride is over…we ride out and surrender to the real Owner of the rollercoaster,and that is life.”
-Nahilong pulubi.
Push button to stop talking and thinking.
This entry was posted
on Saturday, July 17th, 2010 at 1:03 pm and is filed under mga bulok na ideya.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
July 18th, 2010 at 10:57 pm
haha na-inspire naman ako ng konti dito, hehe cute ng post mo Mhar..and nahilo rin ako sa rollercoaster.
[Reply]
July 19th, 2010 at 1:32 pm
idol, mukhang tinamad ka ngang mag mag-isip ng taytol. hindi halata eh. hehehe.
salamat po sa napakalufet mong picture greeting!! \m/
[Reply]
July 20th, 2010 at 10:44 am
you know what we’re just the same, sometimes im running out of ideas for my blog geeezzzz
[Reply]
July 20th, 2010 at 4:06 pm
Anong title? Meron na?
[Reply]
July 20th, 2010 at 6:20 pm
title? i thought u mentioned it already. “Blanko”
cool posts!
[Reply]
July 21st, 2010 at 1:37 am
hanep sa ideas. walang patid. isa lang naman ang panuntunan ko sa pagba-blog – kung sa tingin ko eh muka talagang shit ang naisulat ko at nararamdaman kong walang nilalang ang magtitiyagang magbasa nun dahil mabuburyong lang sila, hindi blagabol ang shit na ‘yun. we are, after all, the greatest critic of our own selves.
alam mo kung sa kaninong klaseng blogger ako napapabilib? ‘yung kayang magsulat ng napakaordinaryong bagay at gawing ekstraordinaryo.
[Reply]
July 21st, 2010 at 10:40 am
Ang galing ng walang maisulat, ang daming naisulat! =)
[Reply]